วันนี้ 12 สิงหาคม 2551
หลายคนกลับบ้านอยู่กลับครอบครัว
กลับไปไหว้คุณแม่ อยู่กับคุณแม่
แต่ผม.....ก็ยังคงต้องมาจัดรายการอยู่
เมื่อคืนว่าจะแวะซื้อมังคุด ผลไม้ที่แม่ชอบ
.................แต่ก็ไม่มีขาย
เมื่อเช้าว่าจะตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัด
ฝนก็ดันตกซะนี่........

หลายครั้ง........ที่ผมหนื่อย
หลายครั้ง........ที่ผมท้อ
หลายครั้ง........ที่ผมไม่อยากอยู่ในสังคมที่แสนวุ่นวายแบบนี้อีกแล้ว

แต่ผมก็ยังต้องสู้กับมัน.....
เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นของพวกเรา
ผมยังต้องดูแลทั้งคุณพ่อและน้องชายที่กำลังอยู่ในวัยรุ่นซึ่งกำลังอยู่ในช่วงเสี่ยง
ผมยุ่งแต่กับการทำนู่นทำนี่จนแทบไม่มีเวลากลับบ้าน

ผมกลับบ้านน้อยกว่าตอนที่เรียนอยู่เสียอีก

พ่อคงเหงาอยู่ไม่น้อย........

แม่ครับ......แม่อาจกำลังเฝ้าดูเราอยู่ที่ไหนซักแห่งก็ได้

ผมจะสู้ต่อเพื่อทุกๆคนนะครับ

เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับแม่!!!!!!