i miss u เม้นกะด้วยนะ

หวาดดีจร้า

คุงพี่

ทามรายอยุ่ อ่ะ กินข้าวยัง

ไปแระ มาเมนฮ๋ายน้า

บะบายยยย

.bg_content{background-image: url(---ใส่ URL---);}.bg_content{background-repeat:repeat;}

Click Here to get a Free Hi5 Background

คิดถึงจางเลย..

เปนงายบ้าง

มาเม้นให้นะ

แล้วเจอกัลล

จุ๊ฟๆ

งัยป็อบ อุ้ย!!!
ไม่ใช่ซิคัยไม่รู้ แล้วทามมัยคนๆนั้นถึงทามงี้กับมึงว้ะ
โคตรสงสานมึงเลยว้ะแม่งมีคนแบ็กเมมึงของตัวเองมีแม่งไม่เล่น เจือกเอาของมึงไปเล่นว้ะ แต่ไม่เป็นรัยหลอกเพื่อนถือว่าทำบุญทำทานว้ะ (จะหายมั้ยหนอเม้นกู)

เดจร้า

แวะมาทักทาย

ทำไรอยู่วะ ปอบดำ

หวาดดีพี่อาย มาเม้นฮ่ายนะ ไปแระบายค้าบบ

อ่าๆๆๆๆๆๆ

เม้นๆๆนร๊า...


มาเม้นช้าไปนิดนุงนร๊า...อิอิ

มาช้าก้อยังดีกว่าม่ายมาเนาะ

แหะๆ

ไปแร้วๆๆๆๆนร๊า...

บ๊ายบาย

จ๊วบๆ

ขอโทษโดนมาเหมือนกานไม่ได้(ล้อเล่น)..อ่านแล้ว อย่าหยุด กรุณาอ่านต่อ เพราะคุนได้โดนคำสาปนี้ไปแล้ว.... อ่านต่อเลย
เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อนิ้งเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม นิ้งได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น นิ้ง ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง นิ้งนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนนิ้งและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี เราชื่อ"เปลวเทียน"เป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโรคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สื่ออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 10 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่นิ้งได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อ และคิดว่ามีคนมาแกล้งเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ และไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง นิ้งและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า เด็กเหล่านั้นตายได้เช่นไร __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 10 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
(ป.ล.ห้ามส่งมายังคนเดิมที่ส่งมาอีก ไม่งั้นจะรับโทษฐานคืน ตาย!!!!!

ฝันดีน๊า...

โสดจริงหร๋อ

อ่านหนังสือเยอะๆเนอะ

อย่าลืมกิงข้าวด้วยเดี๋ยวไม่โตนะ

ไปละ

แฮบปี้เบิร์ดเดย์นะจ๊ะ

น้องป๊อป

ขอให้มีความสุขมากๆๆนะ

งืมๆๆๆ

Good Bay

HBDDDDDDDDDD
นะสาวป๊อป

มีความสุขมากๆๆจ๊ะ

ไปทำบุนกะแอมป่ะ


จุฟๆๆๆๆๆ

ฝานหวาน

HBD.น๊ะคั๊บ!



^_____^



มีค.สุขมากๆๆๆเด้ออ ออ...

สงสารเมิงว่ะ ตัวเมิงน่ะยังไม่รุเรยว่า hi5นี้รหัส อารัย
เอาหน้าตาเมิงมาขายจิงๆนะป๊อป กรุส์ก้อเข้าใจ ว่าคนที่ทำมานหน้าตาไม่ดี ก้อเรยเอาหน้าตาเมิงมาขาย
แหมๆสงสารพ่อแม่มันเนอะ ให้หน้าตาลูกได้แค่นี้

แต่ทำไงได้ล่ะ ถือว่าทำบุญนะเพื่อนเดี๋ยวกรุส์ สร้างใหม่ให้นะ

ถ้าคอมเมนท์นี้หายก้อแสดงว่า คนที่มันเล่นของเมิงนะป๊อดๆ

ลบ55+ กรุส์ไม่ได้ว่าใครน๊า

ดีจ้าสาวดำคงรุยุหรอกเน้อว่าคายเฮ้อๆไปล่ะเดี๋ยวความดำติดหุหุ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก

วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย

เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
ความรวยแล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า...
“ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ”

ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม
“ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย”
“ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย”

ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา
ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
ความเศร้าตอบว่า
“โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ”

ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง”
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา

ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่นๆ
“ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน” ความรู้ตอบว่า “เวลา”

ความรัก “แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?”
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
“ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ

+++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++