สายฝนร่วงหล่นแล้วไม่อาจย้อนคืน
แต่ก็ให้ความชุ่มชื้นแก่พื้นดิน และต้นไม้ใบหญ้า
...ร่วงหล่น...
เพื่อจะกลับมาเป็นฝนหยาดใหม่

สายน้ำรินไหลผ่าน อย่างไรก็ไม่หวนคืนย้อน
แต่รายทางที่ผ่าน หลายสรรพสิ่งก็ดื่มกินคุณค่าจากสายน้ำ
มิใช่รินไหลผ่าน อย่างไร้สิ่งใดให้เก็บเกี่ยว

ความรัก บางทีอาจไม่เคยจากหายไปไหน
เป็นเพียงคนที่ผ่านมาให้เรารัก แล้วแยกจากไป

เมื่อเริ่มต้นเราก็ไม่รู้เหตุผล ที่ได้พบ ได้รัก
เมื่อถึงเวลาที่ต้องลาร้าง ...
ก็คงไม่ต้องมองหาเหตุผลใดใด

เพียงช่วงเวลาที่ได้พานพบ และอยู่ร่วม..
เราได้ลิ้มรสความสุขไหม
แม้อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่ยาวนาน ...
หรือแม้เพียงเสี้ยววินาที ... นั่นก็คือความสุข
อย่างน้อยเราก็ได้มีช่วงเวลานั้น ....
ที่เป็นความทรงจำที่ดี